.

وبلاگ جدید

2008-10-15T04:14:00.003+03:30

www.daemon83.blogspot.com

بیانیه دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب به مناسب 16 آذر 1386

2007-12-01T20:58:00.000+03:30

دانشگاه پادگان نیست !

1- رویارویی با سیاست بسط و تشدید سرکوب سراسری جامعه هم اینک پیش شرط بقا و تداوم حرکت هر جنبش مترقی اجتماعی – اعم از جنبش کارگری ، دانشجویی ، زنان و جوانان آزادی خواه - است . به نظر می رسد که این سیاست ، همچون ضرورت حفظ حیات سیاسی مجریان آن در ارعاب فعالین اجتماعی و عقب راندن جنبشهای پیشتاز جامعه مؤثر واقع شده است . در پس این پیروزی گذرا اما حقیقت دیگری مستتر است و آن انسداد مسیرهایی ست که دستگاه سیاسی کنونی ایران تا پیش از این با حرکت بر روی آنها بازتولید قدرت خود را تضمین می نمود . صعود شاخص سرکوب سیاسی و اجتماعی حاکمیت به ترازمشابه رژیمهای کودتاچی و شبه فاشیستی تاریخ ، نشانه ی پایان دورانی ست که هیئت حاکمه ی ایران امر نارضایتی های عمیق اجتماعی را با نسخه های از اعتبار ساقط شده ای چون « تخدیر ایدئولوژیک توده ها » و یا « تعبیه سوپاپ اطمینان اصلاحات » مهار می کرد.2- فضایی از این دست ، زد و خوردهای داخل حاکمیت را به سمت عروج فرصت طلبانه ی جناح به اصطلاح منتقد دولت هدایت می کند . این جریان با تلاش برای اختفای کارنامه سی ساله ی خود در خلق جامعه ای آکنده از آسیبهای فردی و اجتماعی مردم ایران و نیز با انکار ارتباط ارگانیک خود با باند حاکم بر دولت - همچون دو عضو زنده ی لازم برای تداوم زیست سیاسی کلیت سرمایه داری ایران – هدف و برنامه ی کنونی خود را قبضه ی مجدد قوای مجریه و مقننه در رقابت با جناح مقابل، از طریق مصادره ی نیروی جنبشهای اصیل اجتماعی – به ویژه جنبش کارگری ، دانشجویی و زنان – تعریف کرده است .3- محصول منطقی سیاستهای ارتجاعی امپریالیسم به رهبری آمریکا در منطقه ، در ادامه ی مواجهه ی گزیر ناپذیر آن با رژیم سیاسی نامتعارف ایران ، امروز – پس از تحمیل تحریمهای سنگین اقتصادی – به مرحله ی عبور از سرحدات رعب آور حمله ی نظامی رسیده است . تهدید جنگ – جنگی به مراتب وسیعتر و خانمانسوز تر از جنگ عراق – هم اینک در واکنشها و تحرکات آمریکا و متحدینش در قبال ایران دیده می شود . باقی مانده ی جامعه ی چند ده میلیونی ایران پس از تهاجم نظامی امپریالیسم ، مجموعه ای خونین از باندهای گانگستری ، گروههای فالانژ آدم کش و دارودسته های قومی و بنیاد گرایی خواهد بود که در جدال با یکدیگر و با مدنیت جامعه ، عرصه ی حیات اجتماعی عموم مردم را با ترور ، بمب گذاری ، نسل کشی ، عملیات انتحاری و تاخت و تازهای مسلحانه متلاشی می کنند . بازگرداندن ایران به سامان اولیه خود در صورت تحقق این سناریو ، در کوتاه مدت به غایت بعید به نظر می رسد . حتی کوچکترین احتمال وقوع این وضعیت ما را به الزام توده ای کردن این شعار رهنمون می شود که : « دست جنایتکار امپریالیسم از زندگی مردم ایران کوتاه ! »

* * *

با در نظر گرفتن شرایط داخلی و موقعیت بین المللی ایران ، اکنون تکلیف سنگینی بر دوش جنبشهای مترقی اجتماعی ، از جمله جنبش دانشجویی نهاده شده است . دانشگاه اکنون نیاز حیاتی به مقاومت در برابر پروژه ی سلب ابتدایی ترین حقوق صنفی ، سیاسی و اجتماعی دانشجویان را درک می کند . پایمال شدن مستبدانه ی بخش وسیعی از حقوق صنفی دانشجویان ؛ بازداشت ، شکنجه و حبس فعالین دانشجویی ؛ توقیف نشریات و تشکلهای مستقل دانشگاه ؛ اخراج و منع از تحصیل سلیقه ای دانشجویان ؛ صدور گسترده و بی سابقه ی احکام انضباطی ، تشدید فشار بر آزادی های دختران دانشجو و در یک کلام نظامی و امنیتی شدن مسلم فضای دانشگاه ، بیانگر ضرورت مقاومت همه جانبه ی دانشجویان در برابر سیاستهای عوامل سرکوب جنبش و تبدیل دانشگاه به مقر نظامی و دفاعی جناحین حاکمیت است ؛ « دانشگاهی که به اصرار و اعتقاد ما پادگان نیست ! »با این همه عقیم گذاشتن مساعی و تکاپوی هر دو جناح معلوم الحال دستگاه سیاسی ایران در امر مصادره به مطلوب فضای اعتراضی دانشگاه برای پیشبرد سیاستهای ارتجاعی خود ، و نیز مخالفت فعالانه با هرگونه دخالت خارجی – اعم از نظامی و غیر نظامی – و روشنگری پیرامون ابعاد فاجعه ای که با آغاز تهاجم ارتشهای امپریالیستی به ایران متحقق خواهد شد ، به همان میزان ضروری ست . به باور ما یگانه طریق استمداد از نیروی مستقل دانشجویی در امر احیای حقوق صنفی ، اجتماعی و سیاسی دانشجویان و عقب راندن فشارهای حاکمیت بر دانشگاه و خنثی ساختن توطئه ی مصادره ی جنبش دانشجویی به نفع جناحین قدرت و نیز مقابله با تحقق سناریوی دخالت خارجی و حمله ی نظامی به ایران ، جز متشکل شدن دانشجویان سراسر کشور – اعم از فعالین سیاسی ، صنفی و فرهنگی دانشگاهها – در تشکلی سراسری برای پیگیری مطالبات بر حق دانشجویان چیز دیگری نیست . این بیانیه به نوبه ی خود فراخوانی ست رو به تمامی دانشجویان برای حرکت به سمت ایجاد این تشکل ، با اتکا به نیروی مادی و فکری بدنه ی دانشجویی و با مرزبندی قاطع در برابر هرگونه قدرت فرادانشجویی و فرا مردمی .درک این حقیقت که جنبش دانشجویی مکلف است تا تحلیل عینی خود از وضعیت موجود را به تمامی حوزه های مبارزاتی جامعه – به ویژه عرصه ی نبرد جنبشهای کارگری و زنان – ارائه داده و بر مبنای آن بسیج نیروهای اجتماعی حول برنامه ای برای نجات جامعه را تسهیل و تسریع نماید ، مخاطب این فراخوان را از محدوده ی دانشگاه به گستره ی جامعه گسیل می کند .

زنده باد آزادی و برابری

دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب دانشگاههای ایران

خاک هم توقیف شد

2007-10-08T14:07:00.000+03:30

بدون شرح

2007-05-21T15:14:00.000+03:30

طرح ضربتی امنیت اجتماعی جمهوری اسلامی در رابطه با مسئله حجاب

امروز 30 اردیبهشت در میدان هفت تیر

An Iranian student kidnapped by Iranian security forces

2007-04-17T18:45:00.000+03:30

Mr.Bijan Sabagh, student activist of Mazandaran University in northern city of Sari, was kidnapped by the Iranian security froces on Satuarday, 14 April 2007, on way to the university. Mr. Sabagh is student of 4th year of chemical engineering. He was suspended from his study for a period of one term in the beginning of March 2007.
Following the arrest of Mr.Sabagh, plain clothe forces tried to detain three student activists but were stopped by a huge number of students amounted to 300.
It has been reported that 15 studnets of Babol University in nothern city of Babol were also kidnapped by plain clothe forces of the Islamic regime on Sunday, 15 April 2007, following a student protests that was held at this university calling for the release of Mr.Sabagh and the prosecution of student activists to be stopped.

بيژن صباغ امروزدر برابر دانشگاه توسط نيروهاي ناشناس ربوده شد

2007-04-14T17:16:00.001+03:30

امروز (شنبه 25 فروردين) بيژن صباغ فعال دانشجويي دانشگاه مازندران (دانشكده فني) در برابر در اصلي دانشگاه توسط نيروهاي ناشناس ربوده و به مكان نامعلومي منتقل گرديد و تا اين لحظه از وضعيت وي اطلاعي در دست نيست. گفتني ست كه بيژن در پي وقايع اخير دانشگاه مازندران به همراه چند تن از هم دانشگاهيانش، به حكم كميته انضباطي دانشگاه به يك ترم تعليق از تحصيل (ترم جاري) محكوم گرديد.

اخبار را می توانید در خبر نامه آزادی برابری پیگیری کنید.

2007-04-14T17:16:00.000+03:30

کمپین آزادی محمود صالحی

یک خبر

2007-04-08T16:13:00.000+03:30

برای مشاهده ی خبر به لینک زیر بروید:

اتحاديه دانشجويان بريتانيا منصور اسانلو را به عنوان نايب رئيس افتخاری اين اتحاديه انتخاب کرد

همبستگى بين المللى كارگرى، دولتها و نهادهاى وابسته

2007-03-29T16:47:00.000+03:30

اتحاد بين المللى، بعنوان يك نهاد مدافع مبارزات طبقه كارگر ايران، از هر گونه همكارى و همبستگى بين المللى كارگرى در حمايت از طبقه كارگر ايران توسط اتحاديه ها و نهادهاى مستقل كارگرى استقبال ميكند٠ اين نحوه از جلب همبستگى كارگرى بمعناى همنظرى يا توافق رسمى يا ضمنى در هيچ زمينه ى ديگرى از قبل نمى باشد. با توجه به اين پرنسيب اوليه، ما كماكان تلاش خواهيم كرد كه با اتحاديه ها و فدراسيونهاى كارگرى محلى، كشورى و بين المللى و فعالين كارگرى و مترقى بر مبناى منفعت كل طبقه كارگر در تماس و همكارى باشيم٠ اما اتحاد بین المللی همكارى با دولتها و نهادهايى كه توسط دولتها و سرمايه دارى هدايت و تامين مالى ميشوند را به نفع سیاست تقویت امر همبستگى بين المللى کارگری و مبارزه جهت ايجاد تشكلات مستقل كارگرى نمیداند.بلكه آنرا گامي جهت مهار جنبش كارگري براي پيشبرد منافع سرمايه داري ميداند.(هرچند كه در اين شرايط تاكنون در ايران با هوشياري فعالين كارگري نتوانسته اند به اهداف شوم خود دست يابند.)
در يك مورد مشخص لازم به توضيح است كه به نظر ما "مرکز آمریکایی براى همبستگی بين المللى کارگری" (سوليداريتى سنتر)، كه در ماههای اخیر فعالیت خود نسبت به ایران را تشدید کرده است، يك نهاد واقعى كارگرى و ظرفى برای تقویت جنبش های مستقل طبقاتى کارگران نیست٠ با توجه به اسناد متعددى كه موجود است، اين نهاد عملا ابزاری برای اجرا و تقویت سیاستهای رسمی دولت آمریکا در کشورهای مختلف محسوب مي شود. فعاليتهاى سوليداريتى سنتر، كه ٩٠ درصد از بودجه آن توسط دولت آمريكا و بنياد اوقاف ملى براى دمكراسى كه زير چتر كنگره آمريكا مى باشد تامين ميشود، از جمله شامل تقويت کودتای ناموفق ونزوئلا و تلاش و كمك مالى برای تضعیف دولت هوگو چاوز، دخالت در هائيتى و نمونه هاى مشابه بوده است٠ اینها بخشی از فاکتهایی است که توسط فعالین کارگری در آمریکا منتشر شده اند و اعتراضات زیادی توسط فعالین اتحادیه ای و کارگری در آمریکا، و برخي شوراها و فدراسيونهاى كارگرى شهرى و ايالتى در آمريكا، عليه سوليداريتى سنتر و فعالیتهای آن و قطع هر گونه كمك مالى و همكارى آن با دولت آمريكا در جریان بوده است. با توجه به اطلاعات فوق و نيز عدم تلاش آشكار و رسمى فدراسيون كار آمريكا (اى اف ال)- كه سوليداريتى سنتر بخش بين المللى آن را تشكيل ميدهد- براى توقف رسمى، عملى و علنى دريافت حمايتهاى مالى اين مركز از دولت آمريكا, و با توجه به اختصاص بودجه ویژه برای پیشبرد طرح "دموکراسی برای ایران" از طرف دولت آمریکا، ما دخالت "مرکز آمریکایی برای همبستگی بين المللى کارگری" (سوليداريتى سنتر) در هرگونه امور مربوط به جنبش كارگرى ايران را به ضرر منافع آنى و آتى جنبش کارگری، استقلال طبقاتى كارگران، و در جهت تقویت سیاستهای رسمی دولت آمریکا و سرمايه دارى جهانى در قبال تحولات جاری در ایران میدانیم . اتحاد بين المللى، همانطور كه در بالا هم گفته شد، تلاش خواهد كرد كه ارتباط و همكارى با فعالين كارگرى و اتحاديه ها و سازمانهاى مستقل و واقعى كارگرى در كشورهاى مختلف جهان، از جمله در آمريكا، را بر مبناى منفعت جهانى طبقه كارگر گسترش دهد.

اتحاد بين المللى در حمايت از كارگران در ايران
مارس ٢٠٠٧

شادا آزادى ناصر زرافشان

2007-03-25T13:59:00.000+03:30

ناصر زرافشان چهره ى درخشان مقاوت مردم ايران در برابر استبداد و ارتجاع حاكم، پس از گذراندن پنج سال حبس در زندان جمهورى اسلامى، در آستانه‌ى بهار از زندان آزاد شد.
ما جمعى از نويسندگان، شاعران و فرهنگ ورزان در تبعيد، آزادى ناصر زرافشان وكيل شجاع خانواده ى مقتولان قتل هاى زنجيره اى را كه در دفاع از حقوق پايمال شده ى آنان، صليب رنج سال ها زندان را بر دوش گرفت و سرافرازانه بر پيمان خود در دفاع از حقوق آنان در پيگيرى پرونده اين قتل‌ها استوار ماند، به همسر و خانواده ى او و همه ى مردم آزاده ى ميهن دربندمان تبريك مى گوييم.
اول نوروز ١٣٨٦
نعمت آزرم، عسگر آهنين، مهدى استعدادى شاد، رضا اغنمى، رضا براهنى، هايده ترابى، شهرنوش پارسى پور، ناصر پاكدامن، على اصغر حاج سيد جوادى، حسن حسام، محسن حسام، منصور خاكسار، نسيم خاكسار، هادى خرسندى، اسماعيل خويى ، حسين دولت آبادى، اكبر سردوزامى، م.سحر، اسد سيف، بتول عزيزپور، رضا علامه زاده، هوشنگ كشاورز صدر، احمد كريمى حكاك، منصور كوشان، رضا مرزبان، باقر مومنى، ناصر مهاجر، مسعود نقره كار، مجيد نفيسى، پرتو نورى علا، محسن يلفانى، سعيد يوسف.

گزارش سالینه به کارگران (سندیکای اتوبوسرانی)

2007-03-20T23:28:00.000+03:30

باکونین و طرح یک مسئله

2007-03-09T19:52:00.000+03:30

باکونین را اغلب پدر آنارشیسم مدرن می خوانند (پرودن رغیب اصلی او برای این عنوان است)، ولی او نوشته نظری بزرگی از خود به یادگار نگذاشت. میراث او تنها یک عقیده بود که دولت شر است و باید از بین برود. وی در عوض نوعی آنارشی فدراسیونی را پیشنهاد می کرد. مریدان وی در حال حاضر تعداد قابل ملاحظه ای دارند، او در تمام عمرش سرداری بی سپاه بود، ولی در قرن بیستم لشکری از هواداران به او پیوستند و عده کثیری نیز خواسته یا نا خواسته در جبهه وی قرار گرفته اند. _که بسیاری از آنها به هیچ روی انقلابی یا آنارشیست نیستند_
باکونین در حقیقت موجودی یکسره عاطفی بود که از عقل گرایی موشکافانه مارکس و توجه وی به جزئیات متنفر بود. فقدان علاقه وی به سازوکار پیچیده سرمایه در کنار نفرت مارکس از جسارت جاهلانه قرار می گرفت یا با آن متعادل می شد. با این همه، جدای از این، تقریبا هر آنچه در باب این دو نوشته اند و گفته اند محمل است.
آن دو یکدیگر را در سال 1884 در پاریس ملاقات کردند و سپس اندکی بیش از انقلاب های سال های 1848 در بروکسل، یعنی زمانی که باکونین هنوز بیشتر کمونیست بود تا آنارشیست. باکونین اگر چه چهار سال بزرگتر از مارکس بود، به دانش برتر مرد جوان معترف بود «باکونین: من در آن زمان چیزی از اقتصاد سیاسی نمی دانستم» در حالی که حدس می زد اخلاق متضادشان، مانع «صمیمیت بی شائبه» می شود.
آن دو شانزده سال یکدیگر را ندیدند، ولی این صرفا یک جدایی جغرافیایی بود. باکونین پس از ماجراجویی هایش به همراه ریچارد واگنر در سال 1849، هشت سال در زندان های درسدن، پراگ و سنت پترزبورگ به سر برد. در سال 1857، پس از مرگ تزار نیکلا، محکومیتش به تبعید ابد به سیبری تغییر یافت. چهار سال بعد، وی با مخفی شدن در یک کشتی که به سانفرانسیسکو می رفت از آنجا گریخت، و از طریق نیویورک به اروپا بازگشت.
انگلس در سال 1849 هنگامی که علنا با طرح باکونین برای ایجاد یک ملت پان _اسلاوی مخالفت می کرد، نکته را به درستی دریافته بود: «باکونین دوست ماست. ولی این ما را از نقد کارش باز نمی دارد». باکونین مثل لاسال، در نامه های مارکس و انگلس همیشه مایه خنده و تفرح بود. مارکس در سال 1863 می نویسد: «باکونین هولایی شده است، کوه عظیمی از گوشت و چربی، و دیگر نمی تواند درست راه برود. برای اینکه بیشتر محظوظ شوی، باید بگویم که او انحراف جنسی دارد و به دختر لهستانی هفده ساله ای که در سیبری به خاطر مظلومیتش با او ازدواج کرده مظنون است. او در حال حاضر در سوئد است و با فنلاندی ها برای انقلاب!! نقشه می کشد.» زمانی که مارکس این ها را می نوشت، در واقع پانزده سال می شد که باکونین را ندیده بود.
برخی از مورخان ادعا می کنند مارکس همشه از باکونین بدش می آمد، ولی ملاقات آن دو در پائیز 1864 چیز دیگری را عنوان می کند. این را می توان از نامه مارکس به انگلس درست روز بعد از دیدار آن دو فهمید. «باید بگویم که از او خیلی خوشم آمد. خیلی بیش از گذشته ... روی هم رفته، وی یکی از معدود کسانی است که پس از 16 سال می بینم به پیش رفته اند و نه به پس.» باکونین چند هفته بعد نامه ای سخت محبت آمیز برای مارکس می فرستد و خطابه افتتاحی او را در انترناسیونال می ستاید و عکس امضا شده او را طلب می کند.
در خلال گفتگویشان در لندن، باکونین گفته بود که علاقه بچگانه اش را به توطئه گری و سازمان های مخفی از دست داده است: او عهد کرد که از حالا به بعد تنها در «جنبش سوسیالیستی» فراگیر یعنی انترناسیونال فعالیت خواهد کرد. ولی پس از رفتن به ایتالیا به سرعت به گندکاری های توطئه گرانه پیشین بازگشت. باکونین در خلال سه سال بعد، مطلقا با انترناسیونال سر و کاری نداشت.
در سال 1867، به سوئیس رفت، جایی که باکونین متوجه شد انترناسیونال خود را به مثابه نیرویی پر اهمیت مطرح ساخته است. باکونین برای جبران مافات، تصمیم گرفت تشکیلات را از آن خود کند و دست به عملی کاملا احمقانه زد. او به عنوان رهبر خودخوانده «اتحاد بین المللی سوسیال دموکراسی» -آخرین گروهک کوچک و دهن پرکن او- به انترناسیونال کارگری پیشنهاد ادغام کرد، ادغام برحسب حقوق برابر. و بدین گونه می خواست عملا در ریاست سازمان جدید شریک شود. بسیار طبیعی بود که مارکس و همکارانش در شورای عمومی این پیشنهاد را مسخره کنند: آنها از طریق اتحادیه ها و سازمانهای وابسته ده ها هزار کارگر را نمایندگی می کردند، در حالی که جمع اعضای «اتحاد بین المللی» باکونین احتمالا بیش از بیست نفر نبود. باکونین که حمله صریحش دفع شده بود تصمیم گفت به شورای عمومی اطلاع دهد که «اتحاد بین المللی» منحل شده است. وسازمان جدید او، که «اتحاد» خالی برای سوسیال دموکراسی بود، امیدوار بود که سازمانی معمولی و وابسته به انترناسیونال کارگری باشد، درست مثل هر شعبه محلی دیگری. مارکس ضرری در این کار ندید و توصیه کرد قبولش کنند.
آنان که باکونین را پهلوانی مخالف با ساختارهای متمرکز قدرت سلسله مراتب سفت و سخت می دانند، توضیح رفتار بعدی باکونین را دشوار می یابند –شاید به همین دلیل است که اغلب ترجیح می دهند آن را یکسره نادیده بگیرند. در اولین و تنها کنگره انترناسیونال که باکونین در آن شرکت داشت (در 1869 در بال)، او از «تاسیس دولتی جهانی متشکل از میلیون ها کارگر، دولتی که تاسیس آن وظیفه انترناسیونال است» دفاع کرد- و موقتا فراموش کرد که یک آنارشیست واقعی مانند خود او از «دولت» به هر شکل و اندازه متنفر است.
در خلال بحث دیگری او پیشنهاد کرد قدرت شورای عمومی چنان افزایش یابد که بتواند متقاضیان جدید را رد کند و اعضای فعلی را بیرون بریزد. و جای حیرت نیست، جاه طلبی باکونین در این مرحله تسخیر شورای عمومی بود. او در پشت صحنه همیشه مشغول نقشه کشیدن بودن بود. نمونه کامل طرز کار باکونین را می توان در گفتگوی وی با یکی از طرفدارانش به نام چارلز پرون مشاهده کرد:
«باکونین به او اطمینان داد که انترناسیونال فی نفسه نهاد خوبی است ولی چیز بهتری نیز هست که پرون به آن نیز باید ملحق شود (سازمان اتحاد). پرون قبول کرد. سپس باکونین گفت که حتی در سازمان اتحاد نیز ممکن است کسانی باشند که از زمره انقلابیون واقعی محسوب نشوند. و دست و پای فعالیت های سازمان را ببندند، و برای همین بهتر است پس سازمان اتحاد، گروه "برادران انترناسیونال" را باید تشکیل دهند. باز پرون قبول کرد. هنگامی که چند روز بعد، برای بار دیگر همدیگر را دیدند، باکونین به او گفت سازمان «برادران انترناسیونال» زیادی بزرگ است و پشت آن ها باید یک هبری یا مرکزیت سه نفره به وجود آورد –که یکی از آنها پرون، خواهد بود. پرون بار دیگر نیز قبول کرد.»
قصد من از آوردن این مقدمه تاریخی معرفی باکونین و یا بیان سرگذشت وی نبود بلکه هدف طرح مسئله ای است که این روزها باید مورد توجه ویژه ای قرار گیرد آن هم سبک کار است که آیا ما می خواهیم با شرایط حساس و تعیین کننده پیش رو باز هم با همین سبک کار در دانشگاه ها ادامه دهیم یا نه.
دیگر زمان تشکیل کمیته هایی با عنوان های دهن پرکن و معمولا دارای پنج تا ده عضو به سر آمده است. البته فکر می کنم سبک کار در مورد این تشکل ها که معمولا بیشتر از یک یا دو بیانیه یا یک به اصطلاح مانیفست جلوتر نمی روند، غلط باشد این ها اگر شاهکار کنند وبلاگ یا سایتی برای خود دست و پا می کنند و چند صباحی به خبر رسانی مشغول می شوند و نهایتا با یک حادثه کوچک (مهم نیست که چه باشد) از هم می پاشند و گویی چنین تشکلی (بخوانید محفل) تا کنون وجود نداشته است. دوباره چند صباحی بعد همان افراد حال با یکی دو نفر کم یا زیاد، تشکلی دیگر، بیانیه ای دیگر و احیانا سایتی دیگر دور هم جمع می شوند و دوباره و چند باره این سیکل تکرار می شود. بدون اینکه تاثیری در فرآیندها اجتماعی بگذارند و یا جریان سازی کرده باشند. تنها کاری که اینگونه تشکل ها می کنند به حدر دادن انرژی اعضا و با منحل شدن خود یاس را به عده ای تزریق می کنند که نمی شود در این شرایط کاری کرد. نمی شود جریانی را به پیش برد و ...
اما دلیل این امر چه می تواند باشد؟
اولین خصوصیت و مشخصه یک تشکل تاثیرگذاری آن و توده ای بودنش است. اصلی ترین مشخصه ای که تمام تیپ گروه ها و تشکل هایی که در بالا عنوان شد فاقد آن هستند. اعضای این گروه های فسقلی یا نمی خواهند کاری از پیش ببرند و فقط به دنبال این هستند که همانند باکونین (سبک کار باکونینی) تشکلی دهن پر راه بیاندازند (حال مهم نیست این تشکل چه تعداد عضو دارد، چقدر اجتماعی و توده ای است، چقدر می تواند جریان ساز و روی جریانات اجتماعی دارای نفوذ باشد) و اگر احیانا اتفاقی (در سطح جامعه یا حوزه ای که اینان برای خود تعریف کرده اند) افتاد اینان به نام خود مصادره کنند و از آن سهم خواهی کنند. یا اینکه می خواهند کاری را به پیش ببرند ولی به پیروی از اسلاف خود عمل کرده (که این خود مبحث مفصلی است) و نهایتا چیزی جز این که می بینیم نمی شود.
دومین مورد دموکراتیک بودن و مدرن بودن این تشکل ها است. معمولا این سکت ها به خاطر سنت خود و یا به خاطر اینکه نمی خواهند احیانا نیروهای جدید جای آنها را گرفته و تشکل را رهبری کنند، باعث می شوند این تشکیلات نه به لحاظ ظاهری، بلکه در عمل به صورت یک سکت عمل کنند و عملا راه را بروی دیگر فعالین می بندند و از این تشکیلات چیزی جز دبیر و عده ای از اطرافیان کس دیگری نمی ماند یا اصلا وارد این تشکل نمی گردد. این نمونه از تشکل ها به هیچ وجه خصوصیات پویایی و تحلیلگری شرایط روز را نداشته و همیشه یک دنباله رو خوب بودند تا یک تشکل جریان ساز. از سوی دیگر اعضای این نوع سیستم ها معمولا بیشتر انرژی خود را صرف دسیسه چینی و نیرنگ برعلیه خود می کنند و یا مشغول خنثی کردن دسایس رفقای خود هستند.
من این بحث را باز می گزارم و امیدوارم سایر دوستان نیز وارد این بحث مهم و اساسی گردند.

یک خبر جالب

2007-03-09T03:00:00.000+03:30

برای کسانی (چپ یا راست فرقی نمی کنه) که هنوز فکر می کنند چین کمونیستی است.

اعلام قانون جدید مالکیت در چین

چین پرده از قانون برجسته‌ای برمی‌دارد که محافظت از حقوق مالکیت خصوصی را افزایش می‌دهد. این اولین قانون‌گذاری در این کشور کمونیستی برای پوشش دادن حق فرد برای تملک دارایی است. تحلیل‌گران می‌گویند که این حرکت، گامی مهم برای دور شدن از مکتب برابری چین و به سمت اقتصادی بازاری است. گفته شده که این لایحه همچنین محافظت از تصرف املاک را افزایش می‌دهد که تبدیل به منبع ناآرامی در میان کشاورزان مناطق روستایی شده است.
محافظت مؤثر
در حین معرفی این قانون به جلسه‌ی سالانه‌ی قوه‌ی قانون‌گذاری چین (کنگره‌ی ملی خلق)، نایب رئیس وانگ ژائوگو گفت که تغییرات اقتصادی و اجتماعی کشور، قانون پیشنهادی را ضروری ساخته است. وی به خبرنگاران گفت این قانون به «حراست از منافع مستقیم و ضروری مردم» کمک می‌کند. او گفت که با اقتصادی که به طور روزافزون به سرمایه‌گذاری خصوصی وابسته می‌شود، مردم چین «به طور مبرم به محافظت مؤثر از اموال قانونی‌شان که از طریق کار سخت به دست آمده است نیاز دارند.»
رهبران چین به مدت چند دهه تلاش کرده‌اند که پوشش دادن مایملک خصوصی را به صورت قانونی درآورند. سال پیش لایحه‌ای مشابه، پس از آنکه منتقدان هشدار دادند که باعث بدتر شدن نابربری‌های اجتماعی و ترویج حراج دارایی‌های ملی توسط مقامات فاسد می‌شود، از دستور کار پارلمان خارج شد. برخی از زایل شدن اصول سوسیالیستی چین بیم دارند. آخرین متن لایحه اظهار می‌کند که: « مالکیت دولتی، جمعی، فردی و سایر موارد توسط قانون محفوظ است، و هیچ دستگاه و یا فردی حق تجاوز به آن را ندارد.» اما اضافه می‌کند که: «ملت، اولین سطح سوسیالیسم است و باید به سیستم بنیادی اقتصاد پایبند باشد که در آن مالکیت جمعی، در همزیستی با دیگر انواع مالکیت، بر آنها غلبه دارد.»
لایحه درصدد است که بر تصرف املاکی که غالباً به طور غیر قانونی در حال وقوع است، و همچنین بر انتقال دولتی مزارع به توسعه‌گران، که بارها بدون پرداخت غرامت کافی به کشاورزان صورت می‌گیرد، نظارت کند. این مسئله عامل عمومی ناآرامی در مناطق حومه‌ای است.
انتظار می‌رود که این لایحه هفته‌ی بعد در پایان جلسه‌ی کنگره‌ی ملی خلق تصویب شود، کنگره‌ای که عموماً به عنوان مهر تصدیقی بر سیاست‌های حزب کمونیستی حاکم عمل می‌کند.

ترجمه از رفیق آکو
منبع: سایت BBC
http://news.bbc.co.uk/2/hi/asia-pacific/6429317.stm

برای احمد باطبی و سایر زندانیان سیاسی

2007-03-07T23:30:00.000+03:30

برای دانلود این کلیپ می توانید از لینک زیر استفاده کنید

download this clip

مراسم 8 مارس در دانشگاه تهران برگزار شد

2007-03-06T19:44:00.000+03:30

مراسم 8 مارس دانشگاه تهران برگزار شد.

عکس های این مراسم و همچنین گزراشات و بیاینه های خوانده شده در این مراسم را نیز می توانید در خبرنامه آزادی برابری ببینید.

بيانيه دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب به مناسبت 8 مارس

2007-03-05T15:36:00.000+03:30

بيانيه دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب به مناسبت 8 مارس، روز جهاني زن

تلاش انسانها براي رسيدن به جهاني که قوانين حاکم بر آن ، محصول اراده ي مستقيم آنان در تعيين آزادانه ي سرنوشتشان باشد ، درقلمرو تاريخ نوين بشر به خلق جنبشهاي بزرگي منجر شده است . نيروي ذخيره شده در اين جنبشها ، اگر مسلح به ايده هاي پوينده ي شعور ترقي خواه انسان باشد ، مهارناپذير است . چرا که رکن مادي ساختمان اين جنبشها را تجربه ي عمومي نبرد با بي عدالتي و استبداد تشکيل مي دهد .زن ، با اعتراض به موقعيت تبعيض آميز اجتماعي و تعريف ناعادلانه از هويت انساني اش ، نيروي مادي يکي از بزرگترين و جهاني ترين اين جنبشها را تشکيل داده است . او همچون ديگر قربانيان مناسبات عالمگير سرمايه ، در برابر ستمي که ملزومات حفظ اين مناسبات بر او روا مي دارد ، مقاومت کرده و اکنون تصميم حمله به آن را در خودآگاه عاصي خود گرفته است .8 مارس ، روز اعتراض تمامي بشريت به چنين بي عدالتي و چنين ستمي ست که به نيمي از افراد بشر تحميل مي شود . در اين روز ما دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب همصدا با تمام زنان مبارز جهان ، به قوانين تبعيض آميز و زن ستيزانه ي خاسته از مناسبات سرمايه دارانه ي حاکم اعتراض کرده و بر عليه نظام اجتماعي ارتجاعي و پوسيده اي که زن را قرباني خشونت خانگي ، قتل ناموسي ، تسليم در برابر وسوسه ي خود سوزي و ديگر اشکال و نتايج بردگي زن مي کند ، اقامه ي دعوا مي کنيم .ما خواهان برابري بي قيد وشرط زنان و مردان و لغو هرگونه نمود ستم و تبعيض جنسيتي از تمامي شئون زندگي اجتماعي بوده و از مطالبات زير به عنوان خواسته هاي اساسي زنان جامعه ايران حمايت مي کنيم :1- برابري کامل زنان و مردان در تمامي عرصه هاي اجتماعي ، اقتصادي ، سياسي و حقوقي جامعه2- لغو مجازات سنگسار3- لغو پوشش اجباري زنان4- حمايت اکيد دولت از زنان و دختراني که به سبب شرايط نا مناسب زندگي ، به ورطه هاي تاريکي از قبيل تن فروشي سقوط ميکنند .5- لغو تبعيض جنسيتي در عرصه کار و دستمزد برابر با مردان به ازاي کار برابر6- لغو طرح سهميه بندي جنسيتي دانشگاه ها7- حذف تفکيک جنسيتي در سرويسهاي حمل و نقل ، اماکن عمومي و دانشگاهها8- حذف نظارت پليسي دانشگاه بر پوشش دختران دانشجوجنبش زنان ايران امروز مي بايست با موضعگيري قاطع بر عليه هرگونه دخالت خارجي ( اعم از حمله نظامي يا تحريم و محاصره اقتصادي ) و با حمايت بي دريغ از مطالبات و مبارزات کارگران ، دانشجويان و معلمان کشور اعلام نمايد که دستيابي به اهداف جنبش ، جز از طريق همبستگي تمامي قواي ترقي خواه بر خاسته از بطن جامعه ممکن نيست .اين بيانيه را با فراخوان به همه آزادي خواهان و برابري طلبان جامعه براي شرکت در تجمعي که به مناسبت فرارسيدن روز جهاني زن ، در روز سه شنبه 15 اسفند ( 6 مارس ) ساعت 12 ظهر در برابر دانشکده حقوق و علوم سياسي پرديس دانشگاه تهران برگزار مي شود ، به پايان مي بريم .

گرامي باد 8 مارس، روز جهاني زن

روز آزادي و برابري تمامي انسان ها

(جمعي از دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب دانشگاههاي ايران)

تصاویری از تظاهرات ضد جنگ در انگلستان

2007-03-01T14:23:00.000+03:30

عکس های زیر، عکس های تظاهرات مردم انگلیس در مخالفت با جنگ علیه ایران است که روز5 شنبه اسفند ماه برگزار شده است.
شعار محوری این تظاهرات «نه به جنگ امپرياليستی عليه ايران. نه به رژيم جمهوری اسلامی در ايران.»
که سایت آفتاب نیوز با پررویی هر چه تمام عنوان کرده که این تظاهرات در حمایت از ایران بوده.

اعتراض اعضای سندیکای اتوبوسرانی به دادگاه اسانلو

2007-02-25T01:09:00.000+03:30

آدم پست

2007-01-28T00:50:00.000+03:30

"آدم پست، حاکم بر اذهان نو" (سالتیکف)"من سخت سرگرم خبر دادن هستم" – کلمات غرورآمیز یک نمایندهدر این نماینده چیزی از پستی به صورتی ذاتی وجود دارد. هرکه او را می بیند یا می شنود، بدون اختیار یاد این جمله انجیل می افتد: "و او پاشنه ات را خواهد گزید". اشتیاق به گزیدن، و دقیقا در پاشنه، انگیزه اصلی روح او را تشکیل می دهد. در زندگی اجتماعی همیشه به مواضع افراطی متمایل است، چرا که از انجا افق دید وسیع تری برای گزیدن دارد. نزد او مساله "راست" یا "چپ" بودن عقاید علی السویه است. اگر پوریشکویچ در سمت راست نشسته و اودر چپ، این فقط تصادفی است. او می تواند هر آن این بازی را تغییر دهد و در منتهای راست بنشیند: مانند تمام خزندگان فطری باید یک طرف خود را بپوشاند تا با اطمینان هرچه بیشتر همه را در طرف دیگر نیش بزند. به پوریشکویچ اشاره کردیم، اما او واجد مقادیر زیادی مسخرگی خودکفا نیز هست هر چند بدطینتی را حذف نمی کند، شامل عنصری از ظرافت بی طرفی است. اگر چه این فقط ظرافت طبع یک فراش است، یعنی کراهتی غیر قابل توصیف، اما در کنسرت عمومی مرکب از نیش و دندان قرچه دست کم صدایی از تسکین را وارد می کند. آدم پست اما از این کیفیت "جبران کننده" هیچ ندارد. مسخرگی به او بیگانه نیست، برعکس. اما نه ناشی از نیاز طبع ظریف که محصول عدم تعادل میان اراده خسته یک خزنده سمی و منابع ناکافی اوست. او می تواند تا واج نهایی حماقت پیشروی کند، اما حماقتی که همواره "مقصد" دارد و آلوده به زهر. و هرگز حتی برای یک لحظه سازشی در این کار نخواهد کرد، همانطور که در تصویر کژدمی که از فرط زهرآگین بودن خود را نیش می زند نیز سازشی دیده نمی شود.هنگامی که با چپ است، آدم پست از همه چپ تر می رود و از فاصله دور این هاله "چپ گرایی" اجازه نمی دهد آن طور که واقعا هست دیده شود. اما، محیطی که او بواسطه بوالهوسی تاریخ روسیه در آن محدود شده عاقبت راه او را مسدود خواهد کرد. نیازی نیست که ما موقعیت چپ را ایده‏آل جلوه دهیم، اما چپ بواسطه عقایدش زنده است و در تحلیل نهایی امیال آن، چه بزرگ، چه کوچک و چه حتی جزئی، تحت الشعاع این عقایدند و به واسطه آن انضباط می یابند و بارور می شوند.آدم پست اما بر بدطینتی زهر آلود خود کنترل ندارد و هنگامی که می گزد در واقع زنده بودن خود را توجیه می کند. او نه می تواند و نه مایل است که محدودیتی را به رسمیت بشناسد.مردم مقدار زیادی خوش ذات و بی ریا هستند و فکر می کنند، "خیر او نمی تواند قادر به چنین اعمالی باشد" ... اما اشتباه می کنند. از او هر کاری برخواهد آمد. دروغگو نه الزاما به دنبال پول است و نه مقام. اینها به خودی خود خواهند آمد. برای انجام چنین اعمال شنیع او از خودانگیختگی تغذیه می کند. و به همین دلیل هرگز در دروغ، افترا و اتهام حتی حدودی را که احتیاط ایجاب می کنند، رعایت نخواهد کرد. فردا به ما نشان خواهد داد آن چه امروز نمی خواهیم باور کنیم.مردم ساده بر حذر باشید از آدم پست!

لئون تروتسکی

کودتای 28 مرداد، مصدق و حزب توده

2007-01-28T00:19:00.000+03:30

نیم قرن پیش ایالات متحده برای اولین بار دولت یك كشور در خاورمیانه را سرنگون ساخت. قربانی این عملیات، دولت محمد مصدق، نخست وزیر ایران بود كه با رأی مردم به قدرت رسیده بود. عملیات آژاكس، تاریخ ایران، خاورمیانه و حتی جهان را تغییر داد. این عملیات، محمد رضاشاه را دوباره بر تخت طاووس نشاند و به او اجازه داد كه دیكتاتوری خود را دوباره با شدت بیشتری اعمال كند. سوالاتی که اینجا در ذهن ایجاد می شود این است: چرا کودتا؟ چرا کودتایی به این ارزانی و راحتی؟ آیا در این کودتا، صرفا آمریکا و انگلیس نقش داشتند؟ نقش ارتش چه بود؟ روحانیونی که این کودتا را تائید و حمایت کردند چه نقشی داشتند؟ همچنین سیاستمدارانی که غیر از تائید، احیانا طراح آن نیز بوده اند؟ چرا آیت الله كاشانی، نواب صفوی، آیت الله فلسفی، دكتر بقایی، حسین مكی، علی زهری، شمس قنات آبادی و سپهبدی به جبهه ملی پشت كردند و به آن خیانت كردند تا جائیكه دكتر بقایی به خود اجازه می دهد به كودتا عنوان «قیام ملی 28 مرداد» بدهد. به هر حال به بسیاری از این پرسشها پاسخ هایی داده شده است، که به عقیده نگارنده تاحدود زیادی توانسته اند جوابگوی سوالات بالا باشند. اما مسئله ای که اینجا مطرح است این است که تا کنون تحلیلهای متعددی از عملکرد حزب توده و شخص دکتر مصدق ارائه شده است. در این قسمت نیز به بررسی موضع گیری حزب توده و شخص دکتر مصدق، دو عامل تأثیرگذار در این دوره كه در آن زمان دارای تاثیر و نفوذ بالایی در مردم بودند، می گیریم.
واكنش حزب توده نسبت به جریان ملی شدن نفت، و مصدق نخست وزیر، در بهترین حالت متناقض بود. ریشه های مسئله به زمان جنگ جهانی دوم برمی گشت، كه ایران در اشغال متفقین بود، در نیمه دوم سال 1322، كابینه ساعد باب گفتگو با شركت های نفتی انگلیسی و آمریكایی را بر سر قرارداد اكتشاف میدانهای نفتی جنوب، كه بنابر قراردادهای موجود هنوز كاوشی در آنها صورت نگرفته بود، گشود. این در زمانی بود كه هم حزب توده و هم ملی گرایان در مجلس چهاردهم (تنها دوره ای كه حزب توده دارای نماینده بود) به عنوان اقلیت حضور داشتند. مذاكرات برای مدتی در پس پرده جریان یافت، تا اینكه یكی از نمایندگان مجلس آن را افشا كرد. نمایندگان حزب توده و ملی گرایان در مجلس با فكر واگذاری امتیازات جدید به امپریالیسم از در مخالفت برآمدند. اما در شهریور 1323 كه هیئتی از طرف اتحاد شوروی به ریاست كافتارادزه به تهران رسید و خواستار مذاكره بر سر امكان واگذاری حق اكتشاف میدان های نفتی شمال ایران شد، وضع بكلی تغییر كرد. كابینه ساعد كه طرفدار انگلیس بود با پیشنهاد شوروی مخالفت كرد و همین باعث شد كه هیئت شوروی به تهدید متوسل شود . از این لحظه تا یك سال پیش از كودتا ، ملی گرایان و حزب توده در مورد مسئله نفت راه خود را جدا كردند. ملی گرایان، به رهبری مصدق، با واگذاری هرگونه امتیازی به شوروی ها تا زمانی كه ایران بر منابع خود كنترل كامل پیدا نكرده، مخالف بودند. از آن گذشته مصدق در سال 1323 با شتاب لایحه ای را به مجلس برد كه هیئت دولت را از هرگونه مذاكره بر سر مسائل مربوط به صنایع نفت با خارجیان بدون اطلاع و مشاركت كامل مجلس منع می كرد. در خلال مذاكرات مجلس بر سر این موضوع، مصدق تز «موازنه منفی» خود را كه بعدها سنگ بنای سیاست خارجی او را تشكیل داد، باز هم توسعه داد. وی درباره این مورد عنوان کرد: «من آنچه عرض كردم در مصالح مملكت و منافع آن دولتی است كه طالب ‹‹موازنه سیاسی›› است. هرگاه ما تعقیب از ‹‹سیاست مثبت›› كنیم، باید امتیاز نفت شمال را هم برای مدت 92 سال بدهیم و به این طریق موازنه سیاسی برقرار كنیم. گذشته از اینكه ملت ایران برای همیشه و اكنون مجلس، با این كار موافق نیست و دادن امتیاز مثل این است كه مقطوع الیدی برای حفظ موازنه راضی شود كه دست دیگر او را هم قطع كنند».
سیاست حزب توده در سال 1323 در جهت «موازنه مثبت» سیر می كرد و برداشت آنها از این عمل مصدق، مخالفت با منافع شوروی و همگامی وی با امپریالیسم آمریكا و انگلیس بود.
در سال 1328 ملی شدن صنعت نفت دوباره مطرح شد و یك بار دیگر حزب توده نشان داد كه برای این مبارزه آمادگی ندارد. در تیر ماه 1328 ساعد، كه یك بار دیگر به نخست وزیری رسیده بود، كوشید یك قرارداد الحاقی را با شتاب از طریق مجلس پانزدهم (كه به خاطر انتخابات در آستانه تعطیلی بود) به تصویب برساند. این قرارداد، كه به قرارداد گس-گلشائیان (طرفین انگلیسی و ایرانی مذاكره) معروف بود، قرارداد تجدید نظر شده نفتی 1933 (1312) ایران و انگلیس را، كه مدت امتیازات نفتی انگلیس را از 1962 (1341) به 1993 (1372) افزایش داده بود، تأئید می كرد و به آن جنبه قانونی می بخشید. اما از آنجا كه مذاكرات 1933 (1312) در دوران حكومت رضاخانی انجام شده و از طرف مجلس دست نشاندة او به تصویب رسیده بود، مشروعیت این قرارداد مورد پذیرش طرف ایرانی نبود. عمر مجلس بدون تصویب لایحه ای در این خصوص به پایان رسید و تلاش انگلیسی ها ناكام ماند. در جریان انتخابات مجلس شانزدهم، در تابستان و پائیز، مصدق و همكارانش جبهه ملی را تأسیس كردند و با وجود تقلب در انتخابات، موفق شدند چند تن از اعضای خود را به مجلس جدید بفرستند. به سرعت مصدق در رأس كمیسیون فرعی نفت در مجلس قرار گرفت و صحنه برای مبارزه در راه ملی شدن صنعت نفت مهیا شد. كمیسیون فرعی بحث خود را دربارة لایحه گس- گلشائیان در تیر ماه 1329 آغاز و آن را رد كرد. مصدق دو ماه مهلت خواست تا امكانات و الزامات ملی كردن صنعت نفت را بررسی كند. در اسفند 1329 صنعت نفت ملی شد و مصدق در یكی از مقاطع تاریخی و بسیار بحرانی كشور به نخست وزیری منصوب گردید. حزب توده با تحلیل غلط از واقعیت های عینی موجود در عرصه سیاست روز، نتوانست از موج جدیدی كه جریان ملی شدن نفت را برانگیخته بود، درك صحیحی پیدا كند.
جبهه ملی درواقع ائتلافی بود از ملی گرایان طرفدار آمریكا، لیبرالها و جناح راست مذهبی. در مجموع جبهه ملی به صورت یك موازنه ظریف و شكننده درآمده بود كه لازم بود احزاب دیگر با همان ظرافت و حساسیت سیاست خود را در قبال آن تعیین كنند. تحلیل حزب توده از جریان ملی شدن نفت نه بر پایه واقعیت های عینی درون ایران، بلكه براساس اوضاع بین المللی استوار بود. شگفت آنكه، در حالیكه سیاست حزب در قبال مسئله ملی كردن نفت بطور ذهنی با منافع شوروی گره خورده بود، حتی به معنای بازتاب سیاست شوروی در این خصوص نبود. در حالیكه شوروی ها به هنگام تحریم اقتصادی ایران از جانب انگلیس، برای كمك به ایران كار چندانی انجام ندادند، اما اهمیت قانون ملی شدن نفت را دریافتند. رسانه های شوروی از ملی شدن نفت پشتیبانی و از مصدق و جبهه ملی گزارش مثبتی ارائه كردند، ولی حزب توده براساس برداشت خودش از آنچه وظایف بین المللی اش تلقی می كرد، عمل می نمود. دشمنی حزب توده با دولت مصدق تا سال دوم تصدی او ادامه پیدا كرد. در تیر ماه 1331، مصدق به دنبال اختلاف با شاه از سمت خود كناره گیری كرد. به دنبال آن در 30 تیر قیام خونین صورت گرفت كه شاه را واداشت مصدق را به مقام خود بازگرداند و به او اختیارات بیشتری واگذار كند. از این مقطع تا روز سقوط مصدق، سیاست حزب توده به حمایت از مصدق (به بهای از دست رفتن استقلال حزب) تغییر كرد. مصدق در ماههای پس از سی تیر با اطمینان از شكست شاه و انگلیس، به تغییرات اجتماعی بنیادین دست زد، از همین روی پشتیبانی جناح راست سنتی (راست مذهبی) جبهه را از دست داد و وقتی علاوه بر انگلیس با آمریكا نیز بر سر ملی كردن صنعت نفت اختلاف پیدا كرد طرفداری عناصر طرفدار آمریكا را نیز از دست داد كه این دو گروه در آینده از مجریان كودتا شدند كه با انگلیس و آمریكا به سازش رسیدند و دولت ملی را سرنگون كردند. در شرایطی كه مصدق طرفداران سنتی خود را از دست می داد، حمایت حزب توده از دولت مصدق نیز بیشتر می شد.
سرانجام، كودتا
توده‏ای‏ها از طریق شبكه اطلاعاتی خود در نیروهای مسلح، بویژه لشكر گارد سلطنتی كه پشتیبان اصلی كودتا بود، از پیش آگاه شده و حتی به مصدق خبر داده بودند. در روز 25 مرداد كودتای اول شكست خورد و در فاصله بین دو كودتا (25 تا 28 مرداد) حزب در آماده باش كامل به سر می برد و با نخست وزیر در تماس بود. بین دو تلاش برای كودتا، حزب توده به پائین كشیدن مجسمه های شاه در گوشه و كنار كشور، نشر مقالاتی در محكوم كردن كودتا و درخواست الغای سلطنت و استقرار جمهوری دموكراتیك خلق، سرگرم بود.

هنگامی که تحویل ناگهانی و شدید در زندگی یک ملت روی می دهد، با وضوح خاصی معلوم می گردد که هریک از طبقات این ملت چه هدفی را تعقیب می کند، چه نیرویی دارد و با چه وسایلی عمل می نماید (لنین، درسهای انقلاب).
در صبح روز 27 مرداد، مصدق در گفتگویی سرنوشت ساز از سفیر آمریکا وعده گرفته بود که در صورت برقراری دوباره نظم و قانون، از آمریکا کمک بگیرد. مصدق نیز درست نظیر کلاغ قصه‏ی مشهور در دام وعده های امپریالیسم افتاد و به ارتش فرمان داد تا خیابان ها را از همه تظاهرات کنندگان پاک سازند. همچنین از حزب توده خواست تظاهرات را متوقف كند تا او بتواند اوضاع را تحت كنترل درآورد. البته مصدق بعدها هدف از این كار را جلوگیری از جنگ داخلی – بین چه گروه هایی؟؟ – عنوان كرد، جالب اینكه مصدق تلاش می كرد برای پراكندن مردم كه پشتیبانان اصلی او بودند از ارتش، دشمن پیشین خود، استفاده كند. حزب توده که از یاد برده بود «چون قیام شروع شد با قطعیتی هرچه تمام تر حتما و بی چون و چرا باید به تعرض پرداخت،» حرف مصدق را کورکورانه پذیرفت و این به معنای آن بود كه در روز كودتا هواداران حزب از حالت آماده باش خارج بودند و خیابان در دست ارتش و اوباش اجیر شده بود. از این رو، حزب توده با وجود شبكه سازمانی و پایگاه توده ای اش، در برابر نیروهای كودتا نتوانست وارد عمل شود و منفعل و خانه نشین باقی ماند. تلاش های بعدی برای سازماندهی مقاومت مسلحانه با آشفتگی و هرج و مرج همراه بود و نشان داد كه برای كودتاچیان هم‏آوردی به حساب نمی آید. همزمان با بازگشت شاه به كشور، نیروهای مسلح، جبهه ملی و حزب توده را سركوب و متلاشی كردند. آنها مصدق، رضوی، شایگان و پس از سه ماه پیگیری، فاطمی را هم كه در یك مخفیگاه حزب توده پنهان شده بود، دستگیر كردند. به جز فاطمی كه اعدام شد و لطفی وزیر دادگستری كه كشته شد با سایر رهبران ملی به مدارا رفتار كردند. اما رفتار با توده ای ها خشن و شدیدتر بود. نیروهای امنیتی چهل مقام حزبی را اعدام كردند، 140 نفر دیگر را زیر شكنجه كشتند، 200 نفر را به حبس ابد محكوم و بیش از 3000 تن از اعضای عادی حزب را دستگیر كردند. اکنون رژیم می توانست مطمئن شود دست كم سازمان حزب توده و جبهه ملی را از بین برده است. در پایان می‏توان گفت بزرگترین باعث و بانی فاجعه 28 مرداد و هچنین کشته شدن فاطمی و کادرهای توده، بی تدبیری مصدق و سران حزب توده و تحلیل نادرست آنان از شرایط عینی جامعه دست کم در سه روز پایانی بوده است.

بخش هایی از مانیفست

2007-01-18T18:38:00.000+03:30

... نظریه کمونیست ها را می توان در یک عبارت خلا صه کرد: محو مالکیت خصوصی
ما کمونیستها را سرزنش می کنند که می خواهیم حق مالکیتی را براندازیم که افراد شخصا از دسترنج کار خودشان به دست آورده اند، مالکیتی که [گویا] بنیاد هرگونه آزادی، فعالیت و استقلال فردی است.
مالکیت حاصل از دسترنج و ثمره کار و لیاقت! نکند منظورتان مالکیت پیشه‏ور و دهقان خرد است، یعنی شکلی از مالکیت که پیش از مالکیت بورژوازی وجود داشته است؟ نیازی به برانداختن این مالکیت نیست، رشد صنعت تا حد وسیعی آن را برانداخته و هر روز هم در کار برانداختن آن است.
نکند مقصودتان مالکیت خصوصی جدید بورژوازی است؟
اما مگر کار دستمزدی برای کارگر مالکیتی خلق می کند؟ به هیچ وجه. کار دستمزدی سرمایه می آفریند، یعنی گونه ای از مالکیت که کار دستمزدی را استثمار می کند و در صورتی افزایش می یابد که منبع جدیدی از کار دستمزدی پدید آورد تا از نو به استثمار آن بپردازد. مالکیت، در شکل کنونی خود، مبتنی بر تضاد سرمایه و کار دستمزدی است. هر دو وجه این تضاد را بررسی می کنیم.
سرمایه دار بودن یعنی داشتن جایگاهی در تولید که صرفا شخصی نیست، بلکه اجتماعی نیز هست. سرمایه محصول جمعی است، و فقط با کار یکپارچه عده زیادی از اعضای جامعه و، در نهایت، با کار یکپارچه تمام اعضای جامعه به کار انداخته می شود.
از اینرو، سرمایه قدرت شخصی نیست، بلکه قدرت اجتماعی است.
بنابراین، هنگامی که سرمایه به مالکیت جمعی، یعنی به مالکیت تمام اعضای جامعه در می آید، به معنای آن نیست که مالکیت شخصی به مالکیت اجتماعی تغییر یافته است. [در اینجا] فقط خصلت اجتماعی این مالکیت دگرگون شده است. مالکیت خصلت طبقاطی خود را از دست می دهد.
اکنون کار دستمزدی را بررسی می کنیم.
حداقل دستمزد بهای میانگین کار دستمزدی است، یعنی آن مقدار معین از وسایل معاش که مطلقا برای زنده ماندن کارگر لازم است. بنابراین، آنچه کارگر مزد بگیر با کار خود به تملک در می آورد، صرفا برای تداوم و باز تولید زندگی اش کفایت می کند. ما درصدد آن نیستیم که آن تملک شخصی حاصل کار را براندازیم، یعنی تملکی که به مصرف حفظ و بازتولید زندگی آدمی می رسد و مازادی هم برجا نمی گذارد که با آن بتوان بر کار دیگران تسلط داشت. ما فقط می خواهیم خصلت تباه کننده تملکی را از بین ببریم که موجب می شود کارگر فقط به این دلیل زنده بماند که بر سرمایه بیفزاید و فقط تا جایی زنده می ماند که منافع طبقه حاکم ایجاب می کند.
در جامعه بورژوازی کار زنده فقط وسیله ای برای افزایش کار انباشته شده است. [اما] در جامعه کمونیستی، کار انباشته شده فقط وسیله ای برای گستردن، بارور کردن و اعتلا بخشیدن زندگی کارگران است.
بنابراین، در جامعه بورژوایی، گذشته بر حال و در جامعه کمونیستی حال بر گذشته چیره است. در جامعه بورژوایی سرمایه استقلال و فردیت دارد، حال آنکه آدم زنده نه استقلال دارد نه فردیت.
و بورژوازی از بین بردن این وضعیت را از بین بردن فردیت و آزادی می داند! حق هم دارد. بی شک هدف [ما] از میان برداشتن فردیت بورژوایی، استقلال بورژوایی و آزادی بورژوایی است.
آزادی در شرایط کنونی تولید بورژوازی [به مفهوم] تجارت آزاد و خرید و فروش آزاد است. اما زمانی که خرید و فروش ناپدید شود، خرید و فروش آزادانه هم ناپدید می شود. سخن سرایی در باره خرید و فروش آزادانه و تمام «سخنان مشعشعانه» بورژوازی ما درباره آزادی، اصولا اگر مفهومی هم داشته باشد، فقط در مقابل خرید و فروش محدود و تحت نظارت تجار دست و پا بسته قرون وسطایی صادق است، و در برابر شیوه تولید و خود بورژوازی معنا و مفهومی ندارد.شما از اینکه می خواهیم مالکیت خصوصی را براندازیم به هراس افتاده‏اید، اما مالکیت خصوصی در همین جامعه موجود شما برای نه دهم جمعیت از بین رفته است. صرفا از آن جهت مالکیت خصوصی عده ای معدود وجود دارد که این نه دهم از آن بی بهره هستند. پس شما ما را به این جهت سرزنش می کنید که قصد داریم شکلی از مالکیت را نابود کنیم که محرومیت اکثریت عظیم جامعه از هر نوع مالکیتی شرط ضروری هستی آن است.
خلاصه، ما را سرزنش می کنید که قصد داریم مالکیت شما را از میان برداریم. دقیقا چنین است: قصد ما همین است.

Imagine

2007-01-09T04:19:00.000+03:30

تصور كن نه بهشتى در ميون باشه نه دوزخى
تصورش سخت نیست
بالا رو كه نگاه كنى فقط آسمونو ببينى و
مردمو كه فقط واسه امروز زندگى می كنن
تصور كن كشورى در ميون نباشه
تصورش سخت نيست
تصور كن چيزى نباشه كه به خاطرش بميرى يا بكشى
حتا هيچ دينى هم وجود نداشته باشه
تصور كن مردم عمرشونو در صلح سر كنن
شايد بگى خيال مى‌بافم ولى من تنها نيستم
آرزوم اينه كه تو هم يه روزى بپيوندى به ما و
همه دنيا يكى بشه
دنيايى بدون مالكيت رو تصور كن
مى‌تونى تصور كنى؟
دنيايى بدون گرسنگى، بى‌حرص و طمع
يگانگى آدما رو تصور كن
تصور دنيايى رو بكن كه همه يه سهمى توش دارن
شايد بگى خيال مى‌بافم ولى من تنها نيستم
آرزوم اينه كه تو هم بپيوندى به ما و همه دنيا يكى بشه
جان لنون